Crkva

Pismo Crkvu označava kao otajstvo — nekoć skriveno u Bogu, danas objavljeno i dijelom ostvareno (Ef 1; Rim 16) — otajstvo naroda još grešnoga, ali koji posjeduje zalog spasenja jer je produženje Tijela Kristova. Ekleziologija Otaca uvelike je tumačenje biblijskih naziva za Crkvu.

Da se shvati istočni „crkveni osjećaj”, treba pitati Sirijce i Ruse. Sirska se duhovnost odlikuje zanosom za „Zaručnicu Kristovu”, majku koja rađa vjernike, i jakom sviješću nužnosti crkvenoga jedinstva. Za Ruse se pravi stav sažima u jednoj riječi — cerkovnost' (osjećaj Crkve, želja živjeti s njom i u njoj). Otud Homjakovljev aksiom: „U pakao svatko ide za svoj račun, a u nebo se može samo u zajedništvu sa svima.” „U Crkvi čovjek ne nalazi ništa što bi mu bilo strano; ondje ponovno nalazi sebe — ne u slabosti izolacije, nego u snazi jedinstva s braćom i sa Spasiteljem.”

Špidlík, Duhovnost kršćanskog Istoka, str. 149–150.