Od slike k sličnosti

Origen i dio istočne predaje ističu dinamički karakter procesa: čovjek vlastitim naporima, nasljedujući Boga, prelazi od slike k sličnosti. Slika je poput klice: „iz toga sjemena Riječi duša začinje i u sebi oblikuje začetu Riječ”, suobražujući se Kristovim krepostima.

Napredak se uspinje od prakse k theoriji. Aleksandrijci, koji sliku Božju u nama poistovjećuju s nousom (umom), naglašavaju preobražavajuću kontemplaciju koja izvire upravo iz slike Božje usađene u dušu (Origen tumači 2 Kor 3,18: „gledajući kao u zrcalu” = preobražavajuće gledanje).

Oni koji ne razlikuju sliku i sličnost time ne niječu taj duhovni napredak — samo ga drukčije izriču.

Špidlík, Duhovnost kršćanskog Istoka, str. 59–60.