Predaja Crkve

Istočni autori iznimno cijene predaju Otaca. Oci razlikuju dva izvora vjere: Pismo s jedne strane i „otajstva Crkve koja Pismo ne donosi” s druge. Najprije se inzistira na živoj, usmenoj predaji, no kasnije se nauk Otaca zapisuje i sam postaje „božansko Pismo” — jer „tko god u svoje vrijeme piše za Crkvu, pokreće ga Duh Sveti”.

Iz toga slijedi i pretjerivanje: prevelika cijena duhovnih knjiga, strah od izricanja vlastitog i „knjiški mentalitet”. Kao protuteža naglašava se živa predaja kao „neprestano djelovanje Duha Svetoga” koje plod donosi samo u Crkvi. Stoga „tradicionalizam” Istoka ne znači mrtvo ponavljanje: predaja je život Crkve u kojem svatko sudjeluje prema svojim mogućnostima.

Ta je živa predaja neodvojiva od molitve Crkve: dogma i kult su povezani („naš nauk je u skladu s euharistijom, a euharistija ga potvrđuje” — Irenej). Naziv „Otac” je širi nego u modernim patrologijama — i „moderni” se smatraju Ocima ako iz njih izbija svetost.

Špidlík, Duhovnost kršćanskog Istoka, str. 13–14.